திருவெம்பாவை

    ஒண்ணித் திலநகையாய் இன்னம் புலர்ந்தின்றோ
    வண்ணக் கிளிமொழியார் எல்லோரும் வந்தாரோ
    எண்ணிக்கொண்டுள்ளவா சொல்லுகோம் அவ்வளவும்
    கண்ணைத் துயின்றவமே காலத்தைப் போக்காதே
    விண்ணுக் கொருமருந்தை வேத விருப்பொருளைக்
    கண்ணுக்கு இனியானைப் பாடிக் கசிந்துள்ளம்
    உண்ணெக்கு நின்றுருக யாம்மாட்டொம் நீயேவந்து
    எண்ணிக் குறையில் துயிலேலோர் எம்பாவாய்.